جدید-پایان نامه (125)

یکشنبه 9 مهر 1396 ساعت 06:53
1- بیان مساله نفت و گاز از عمده ترین منابع ارضی ایران هستند که مهمترین بخش وابسته به سرمایه گذاری خارجی است. قراردادهای دولت با اشخاص حقوقی مهمترین ابزار روابط اقتصادی بین المللی می باشد که به ویژه پس از پیروزی جنگ جهانی دوم جهت توسعه و تحکیم این روابط مورد استفاده قرار گرفته اند. […]

  

فول تکست- پایان نامه (125)

----------- نکته مهم : هنگام انتقال متون از فایل ورد به داخل سایت بعضی از فرمول ها و اشکال درج نمی شود یا به هم ریخته می شود یا به صورت کد نمایش داده می شود ولی در سایت می توانید فایل اصلی را با فرمت ورد به صورت کاملا خوانا خریداری کنید: سایت مرجع پایان نامه ها (خرید و دانلود با امکان دانلود رایگان نمونه ها) : elmyar.net ****************در خصوص روشهای مدرن می توان گفت هنگامی‌که این فرایند راه اندازی شود، یک تصمیم توسط داور اتخاذ می‌گردد. اگر فرایند تصمیم گیری نهایی تحت کنترل طرفین قرارداد باقی بماند، تکنیک حل اختلاف "غیر تصمیمی" با هدف "تسهیل کردن" راه حل اختلاف توسط طرفین قرارداد می‌باشد. دو دسته بندی کلی از تکنیک‌های مدرن می‌توانند با هم ترکیب شوند، و به کرّات، بواسطه یک فرایند رسمی شده از تکنیک‌های غیرتصمیمی مختلف پیش از بوجود آمدن اختلاف برای استفاده از یک تکنیک تصمیمی مورد نیاز می‌باشد. به عنوان مثال، اگرچه تمرکز این پایان نامه بر روی استفاده از یک تکنیک تصمیمی، داوری، است، قوانین نمونه پیشنهاد شده برای این مبحث نیازمند دو شرکت کننده (طرفین معامله) برای استفاده از دو تکنیک غیر تصمیمی پیش از آنکه آنها بدنبال اصلاح داوری باشند می باشد. قوانین نمونه‌ای که شرکت کنندگان پس از راه اندازی فرایند "داوری" نیاز دارند،، به عنوان اولین مورد راه اندازی فرایند ساختاریافته مذاکرات و ، عدم توافق پس از مذاکره ، بدنبال میانجی‌گر می‌باشند. بر اساس مقررات نمونه‌ این تکنیک‌ها به عنوان بخشی از فرایند "داوری" برای توسعه موثر اطلاعات نوشته شده ضروری، در مذاکره/ فاز میانجی‌گری فرایند برای تسهیل حل داوطلبانه اختلاف راه اندازی می‌شوند. از آنجا که اطلاعات نوشته شده عینا در فرایند داوری مورد استفاده قرار می‌گیرند اگر تکنیک‌های غیر تصمیمی با شکست مواجه شوند، طرفین قرارداد انگیزه‌ای درونی برای تشخیص مناسب اختلاف در مذاکره / فاز میانجی‌گری دارند. هنگامی که روش‌های تصمیمی/ غیر تصمیمی پایه گذاری شدند، اغلب برای دسته بندی بیشتر گزینه‌های ممکن روش حل اختلافات بواسطه مرتبط کردن آن‌ها با یکی از انواع شناخته شده تکنیک‌های روش‌ حل اختلاف : مذاکره، میانجی‌گری، دادرسی کوتاه، و داوری مفید هستند. به هر حال، همانطور که پیش از این اشاره شد، این دسته بندی‌ها بیشتر برای مرجع تاریخی و توصیفی به عنوان مخالفت با تعریف آنچه که ممکن است می‌باشند. این مورد در واقع حوزه‌ای می‌باشد که تنها محدودیت‌های واقعی آان‌هایی می‌باشند که توسط سطح دانش حل اختلاف و خلاقیت طرفین قرارداد اعمال شده است. 2-5-2-روشهای جایگزین حل و فصل اختلافات و مزایای آن 2-5-2-1-تعریف روشهای جایگزین حل و فصل اختلافات مراد از روش های جایگزین در حل و فصل اختلافات، مجموعه راهکارهایی است که طی آن رسیدگی به یک دعوی یا اختلاف حقوقی، بدون دخالت مستقیم دادگاه و در خارج از دادگاه، صورت می‌گیرد. در مفهوم عام شیوه های جایگزین حل و فصل اختلافات به تمامی راهکارهایی خصوصی مورد استفاده در حل اختلافات گفته می شود.(ژو یان،2005،ص33) اما در مفهوم خاص، شیوه های جایگزین را نمی توان شامل داوری دانست. داوری شیوه ای ضابطه مند برای حل و فصل اختلافات است و به حدی اهمیت داردکه مقررات مربوط به آن، حداقل درباره داوری داخلی، جزیی از آیین دادرسی مدنی کشورهای مختلف شده است. حال آنکه این حد از نظام مندی درباره شیوه هایی همچون سازش، میانجی‌گری ومذاکره وجود ندارد. به علاوه همان طور که معتقدان به تفکیک داوری از شیوه های جایگزین گفته‌اند، شیوه های جایگزین در تمام مراحل خود، مبتنی بر تراضی و اراده طرفین است در حالی که در داوری، تراضی طرفین تنها در مرحله انعقاد قرارداد داوری است و در سایر مراحل، داور حکم یک قاضی را دارد و مکلف به رعایت آیین دادرسی است.(مصلحی،1381،ص126) 2-5-1-2-مزایای مشترک روش های جایگزین حل اختلاف این روش های دارای مزایایی مشترک می باشند که اهم آنها بدین شرح می باشد. ارادی و اختیاری بودن را می توان یکی از مهمترین این موارد دانست. این وصف هم در مرحله ارجاع اختلاف به این روش ها و هم در مراحل رسیدگی و صدور حکم خودنمایی می کند. البته جز در داوری نتیجه رسیدگی در سایر روش ها اصولا الزام آور نیست، مگر طرفین چنین توافق کرده باشند. تک مرحله ای بودن مزیت دیگری است که نباید آن را از نظر دور داشت.(اصلانی،1389،ص240) البته امکان اعتراض به آراء صادره از محاکم دادگستری، استثنایی بر این امر محسوب می شود. انتخابی بودن اشخاص رسیدگی کننده و اثر تعلیقی رسیدگی ها از مزیت های دیگر مشترک می باشد. اثر تعلیقی به این معناست که با اتخاذ این روش ها توسط طرفین اصولا محاکم دیگر امکان ورود به پرونده اختلاف را تا حصول نتیجه ندارند. همچنین سرعت رسیدگی، تخصصی بودن رسیدگی، محرمانه و غیر علنی بودن رسیدگی، کم هزینه بودن رسیدگی ها را می توان از دیگر مزایا برشمرد. اجرای احکام صادره به دلیل مشارکت طرفین در روند رسیدگی اصولا تسهیل می‌شود و از سوی دیگر تسهیلات قانونی و معاهداتی دیگری بدین منظور وجود دارد.(توسلی جهرمی،1381،ص267) در ذیل به شرح این موارد خواهیم پرداخت. 2-5-3-گونه های روشهای جایگزین حل و فصل اختلافات 2-5-3-1-مذاکره فرآیند مذاکره و تصمیم گیری مشترک با مداخله یا نظارت مقامهای رسمی یا میانجی یا شخص بی طرفی که تسهیل کننده یا پیش برنده گردهمایی و جریان مذاکره و دستیابی به راه حل محسوب می شود، یافتن پاسخ اجتماعی ترمیمی آثار آن و نیز پرداختن به علل درگیر شده و اختلاف دارند تشکیل می شود. یکی ازکم هزینه ترین، معمول ترین و غیر رسمی ترین راه های حل و فصل اختلافات تجاری بین‌المللی از گذشته تا به امروز انجام مذاکره و گفتگو است. در مذاکره طرفین اختلاف به جای مراجعه به داوری یا دادگاه سعی می کنند اختلاف را از طریق گفتگو حل و فصل نمایند.اصولا گفتگو و مذاکره نه تنها به روابط تجاری موجود لطمه نمیزند، بلکه باعث تقویت روابط می شود.گفتگو و مذاکره به طرفین این اجازه را خواهد داد که با حفظ روابط تجاری خود،اختلاف را حل و فصل نمایند، که این نقطه ی قوتی نسبت به سایر شیوه های حل اختلاف به حساب می آید .مذاکرات به چند صورت ممکن است انجام گیردگاه به صورت مستقیم و گاه با دخالت شخص یا اشخاص ثالث انجام می گیرد. انجام مذاکره به شیوه اخیر با عنوان سازش و میانجگری بیان می شود. در این قسمت صرفا انجام مذاکرات مستقیم بین طرفین بدون دخالت و مشارکت میانجی بررسی می شود. حل و فصل اختلافات تجاری بین‌المللی از طریق مذاکره ممکن است در قرارداد پیش بینی شده باشد. بسیاری از قرار داد های تجاری بین‌المللی طرفین را ملزم می کند که قبل از مراجعه به داوری یا دادگاه ابتدا تلاش نماید که اختلاف را از طریق مذاکره و گفتگو حل کنند.برای دست یابی به نتیجه بهتر از مذاکرات، معمولاً در قرار داد ها یک فرجه ی زمانی،مثلاً شش ماه، تعریف می شود که چنانچه در آن مدت مذاکرات نتیجه ندهد، هر کدام از طرفین بتواند دعوی را از طریق مراجع داوری یا دادگاه تعقیب نماید. با توجّه به اینکه حل و فصل اختلافات از طریق مذاکره و گفتگو یک روش غیر رسمی حل و فصل است، هیچگونه تشریفات خاصی برای انجام آن وجود ندارد و طرفین حسب شرایط هر مورد اقدام به گفتگو می‌کنند. با وجود این، از آنجایی که مراجعه به داوری و دادگاه برای حل و فصل اختلافات می‌تواند به روابط تجاری طرفین لطمه وارد کند، مذاکره به عنوان یک شیوه کم هزینه و کم خطر مورد توجّه سازمان‌های فعال در زمینه تجارت بین‌الملل قرار گرفته است. برای تشویق استفاده از مذاکره برای حل و فصل اختلافات به عنوان یک شیوه جایگزین، برخی سازمان های تجاری از قبیل اتاق بازرگانی بین‌المللی، ایکسید و بانک جهانی امکاناتی را برای طرفین اختلاف فراهم کرده اند که بتوانند تحت نظر آن سازمانها اختلاف خود را از طریق مذاکره حل و فصل کنند. پیش بینی می شود که در آینده نزدیک این سازمانها می کوشند که مقرراتی را در جهت سامان بخشی به مذاکرات با عنوان«آیین مذاکرات» تهیه و در دسترس بازرگانان قرار دهند. هر یک از طرفین قرارداد ممکن است جزئیاتی را راجع به نحوه حل و فصل اختلافات از طریق مذاکره در قرارداد پیش بینی کنند. مثلاً پیش بینی کنند مراجعه به داوری یا دادگاه منوط به انجام مذاکرات و عدم وصول نتیجه باشد. همچنین ممکن است برای انجام مذاکرات و گفتگو زمانی مقرر شود که قبل از انقضای آن هیچ کدام از طرفین نتواند به داوری یا دادگاه مراجعه کند. لزوم حسن نیت در انجام مذاکرات و پی گیری آن جهت حصول نتیجه از جمله شرایط دیگری است که ممکن است در قرار داد پیش بینی شود. در بسیاری از قرار داد ها متنی مشابه متن زیر در مورد مذاکره وجود دارد:« چنانچه اختلافی میان طرفین در مورد قرار داد و نحوه تفسیر و اجرای آن بروز کند، طرفین در ابتدا تلاش خواهند کرد که اختلاف را از طریق مذاکره و مشاوره و به صورت دوستانه حل و فصل وکنند. چنانچه این اختلافات ظرف مدت شش ماه از تاریخ ابلاغ کتبی به صورت دوستانه حل و فصل نشود، هر کدام از طرفین می توانند اختلاف را به داوری ارجاع نمایند». در قرارداد ممکن است برای مذاکرات سطوح متفاوتی پیش بینی شود. مثلاً مقرر گردد که اختلافات باید ابتدا در سطح کارشناسان مذاکره شود و چنانچه در آن سطح حل و فصل نگردید و طرفین نتوانستند به نقطه اشتراکی برسند، مُوضوع جهت اتخاذ تصمیم به مدیران میانی گزارش شود . بر همین منوال اگر مدیران میانی نتوانند اختلافات را حل و فصل کنند، مُوضوع جهت تصمیم به مدیران ارشد طرفین ارجاع می شود. 2-5-3-2-مساعی جمیله در شرایطی از این اصطلاح استفاده می شود که قدرت ثالثی اعم از فردی یا جمعی در رفع اختلاف موجود ذی نفع نباشد و زمینه تفاهم را بین طرفین فراهم سازد و کوشش کند که به طور محرمانه پیشنهادهای سازش خود را به طرفین مناقشه بقبولاند بدون آنکه خود دخالتی به طور مستقیم در مذاکرات داشته باشد.(ضیائی بیگدلی،1386،ص505) در این شیوه یک مناقشه که به موجب آن، یک طرف ثالث در مقام یک میانجی عمل می کند.(رهبری،1388،ص126) 2-5-3-3-میانجیگری واژه میانجیگری به دو معنا به کار می رود یکی وساطت بین دو طرف متخاصم به منظور عفو طرف متجاوز به وسیله قربانی یا زیان دیده یا به منظور رفع اختلاف و ایجاد صلح و سازش بین آن دو،دیگری، پایمردی یا وساطت حاکم یا قاضی به سود مجرم و گناهکار به منظور عفو و بخشش خطای او یا تخفیف وی.(حسینی،1378،ص86) ترغیب و تشویق افراد جامعه به میانجیگری خیرخواهانه که در مدارک فقهی و منابع اسلامی به نحو بسیار گسترده ای منعکس شده است زمینه های متنوعی را در بر می گیرد به طوری که هم در امور کیفری و هم در امور مدنی می توان به میانجیگری توسل جست.در این میان نقش میانجی از اهمیت ویژه ای برخوردار است که می تواند تعارضات موجود بین طرفین را به آسانی حل و فصل نماید.(هوارد،1383،ص22) در یک تعریف آمده است میانجی گری شیوه ای خصوصی، ارادی، غیررسمی، غیرالزام آور، محرمانه و با آیین منعطف برای حل اختلاف است که در آن میانجی بی طرفی به درخواست طرفین برای رسیدن به نتیجه ای تلاش می کند که برای هر دوی آنها رضایت بخش باشد. به طور کلی میانجیگری نوعی برنامه مواجهه است که تحت عنوان میانجی گری بین طرفین یک دعوی به رسمیت شناخته شده است. فرآیند میانجیگری مستلزم مشارکت شخص ثالثی که میانجی یا تسهیل کننده نامیده شده و به طرفین جهت حصول به یک توافق دوجانبه یا آزاد کمک می کند می باشد. اختیار تصمیم گیری در این فرآیند با طرفین است. .(هوارد،1383،ص11) با توجّه به مفاهیم ارائه شده در خصوص میانجیگری این نکته مسلم است که میانجیگری کاملا اختیاری و داوطلبانه بوده و هیچ یک از طرفین مکلف به مراجعه به این شیوه نیستند. به علاوه میانجی هیچ قدرتی برا تحمیل یک راه حل به اطراف دعوی ندارد و نیز هر یک از طرفین دعوی می توانند هر زمان که بخواهند و در هر مرحله ای از رسیدگی و قبل از امضاء راه حل مورد توافق، از ادامه کار صرف نظر نمایند.(صابری انصاری،1381،ص106) میانجیگری تابع اصول و شروطی است. اولین شرط در میانجی گری آن است که میانجی باید شخص ثالث و بی طرفی باشد. برای تضمین این امر ابزارهای میانجی گری باید به صورتی ارائه شود که متعلق به هیچ یک از طرفین نباشد. همچنین در میانجی گری طرفین می توانند میانجی خود را انتخاب و عوامل مختلفی نظیر توانایی های شخصی میانجی شامل تخصص، شکیبایی، خوش بینی، آگاهی میانجی از نقش خود در اختلاف بین طرفین، توانمندی های ناشی از آموزش و تجربه، وضعیت حرفه ای مانند عضویت میانجی در انجمن های داخلی



------------

نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد