پژوهش-پایان نامه (37)

یکشنبه 9 مهر 1396 ساعت 06:49
داوود به دستور پروردگار قصد ساخت پرستش گاهی مقدس را نمود. پس از 80 سال حکومت داوود و سلیمان بر سرزمین فلسطین، حضرت عیسی (ع) در شرایطی که رومیان، فلسطین را اشغال کرده بودند، در «بیت لحم» متولد گردید. مسیح از شهر ناصره به سوی بیت المقدس حرکت کرد و به تبلیغ دین خدا و […]  

پایان نامه رایگان- پایان نامه (37)

منطقه غور در شرق فلسطین که رود اردن و دریاچه هایش در آن جریان دارند. بخشی از دره بزرگی است، از کوههای توروس در آسیای صغیر آغاز و پس از گذشتن از سوریه با بحر المیت و خلیج عقبه در جنوب، در دریاچه ویکتوریا در مرکز آفریقا پایان می یابد. اریحا و یبسیان از مهمترین شهرهای این منطقه به شمار می رود. دارای آب و هوایی گرم است اما با بهره گیری از رود اردن، جلگه ای حاصلخیز را تشکیل می دهد. صحرای فلسطین، منطقه دیگری از سرزمین فلسطین است که تنها شهر این منطقه بئرسبع می باشد. این منطقه صحرایی همچون مثلثی است که راسش در خلیج عقبه و اضلاع آن اراضی میان استانهای غزه، الخلیل، شبه جزیره سینا، جنوب بحر المیت را در بر می گیرد. بحر المیت، بزرگترین دریاچه موجود در سرزمین فلسطین، غنی از عناصر ارزشمند معدنی است که در زمان قیومیت انگلیس، توسط یک شرکت یهودی متعلق به انگلیس استخراج و برای استفاده در صنایع مهمات سازی روانه بریتانیا گردید.

----------- نکته مهم : هنگام انتقال متون از فایل ورد به داخل سایت بعضی از فرمول ها و اشکال درج نمی شود یا به هم ریخته می شود یا به صورت کد نمایش داده می شود ولی در سایت می توانید فایل اصلی را با فرمت ورد به صورت کاملا خوانا خریداری کنید: سایت مرجع پایان نامه ها (خرید و دانلود با امکان دانلود رایگان نمونه ها) : elmyar.net **************** باروری زمین و اعتدال آب و هوا در فلسطین در طول تاریخ به گونه ای بوده که در طول تاریخ بارها این سرزمین مورد حملات بیگانگان بوده است. فلسطین و مردم مسلمان آن از پیشینه تاریخی کهنی برخوردارند. فلسطین در میان پیروان ادیان توحیدی بخصوص مسلمانان، مسیحیان و یهودیان از مقام و ارزش خاصی برخوردار است و به همین دلیل بعنوان سرزمین مقدس شناخته شده است. و آن هم به دلیل وجود و ظهور اماکن مقدس و انبیای الهی در این سرزمین می باشد. و به جرات می توان گفت، نجات فلسطین، تنها نجات یک سرزمین از دست اشغالگران نیست، بلکه، نجات فرهنگ و تمدن اسلامی است. مسجد الاقصی، پرستشگاهی است که طبق روایات تاریخی، توسط دو پیامبر، حضرت داوود و حضرت سلیمان ساخته شده که نامهای متفاوتی داشته است از جمله «هیکل سلیمان» که یکی از این نامها بوده، این مکان زمانی در میان مسلمانان به مسجد الاقصی معروف گردید که خداوند در آیه اول سوره اسراء در قران کریم این مکان را به این نام خواند. پیامبرانی چون حضرت ابراهیم، حضرت موسی، حضرت داوود، حضرت عیسی و عروج حضرت محمد (ص)، تقدس این سرزمین و عظمت این مکان مقدس را سبب گردیدند. حضرت ابراهیم (ع)، بدستور خداوند قربانگاه و مکان مقدس بیت المقدس را در شهر اورشلیم بنا نمودند. «طبق روایت انجیل، خداوند به حضرت ابراهیم (ع) و پیروانش فرمان داد که از بین النهرین خارج شده بسوی ارض کنعان (فلسطین)، سرزمینی که طبق وعده الهی بعد از یک دوره شکنجه و آزار متعلق به آن خواهد شد بروند» پس از رحلت حضرت ابراهیم (ع) در سرزمین فلسطین، حضرت موسی (ع) همزمان با مبعوث شدن به پیامبری قصد برگزیدن قوم عبرانی ها که به رهبری حضرت یعقوب و اسرائیل و فرزندان و نوادگان او (بنی اسرائیل) بودند و شدیداً تحت ظلم و ستم قرار داشتند، به فلسطین را داشت، اما این قوم سرپیچی کرد و خداوند نیز در عذاب این نافرمانی آنها را 40 سال در بیابان سینا سرگردان نمود. حضرت داوود (ع) در میان قوم بنی اسرائیل برانگیخته شد و توانست با قدرتی که از سوی پروردگار به او عطا شده بود، شرارت ها و عصیان گری های بنی اسرائیل را مهار نماید. داوود به دستور پروردگار قصد ساخت پرستش گاهی مقدس را نمود. پس از 80 سال حکومت داوود و سلیمان بر سرزمین فلسطین، حضرت عیسی (ع) در شرایطی که رومیان، فلسطین را اشغال کرده بودند، در «بیت لحم» متولد گردید. مسیح از شهر ناصره به سوی بیت المقدس حرکت کرد و به تبلیغ دین خدا و هدایت مردم پرداخت. یهودیان بیت المقدس، راه مخالفت با وی را پیش گرفتند. تا آنجا که با همراهی رومیان و به تحریک آنان، به آزار آن حضرت پرداختند. در فلسطین اماکن و جایگاه های مقدس بسیاری وجود دارد که برخی به مسلمانان و برخی دیگر به مسیحیان و یهودیان تعلق دارد. مسجدالاقصی و مسجد صخره که در فاصله 500 متری از هم واقعند توسط اماکن مقدس دیگری احاطه گردیده اند. به همین دلیل تمام این منطقه را که بیش از صد هزار متر مربع است از سوی مسلمانان حرم شریف نامیده می شود. یکی از رژیم هایی که از آغاز شکل گیری تاکنون، از حیث نحوه ایجاد و شناسایی، موضوع بحثهای متفاوت حقوقی و سیاسی قرار گرفته و همواره بخش عمده ای از فعالیت سازمانهایی مختلف بین المللی از جمله سازمان ملل متحد بویژه مجمع عمومی و شورای امنیت را به خود اختصاص داده، رژیم صهیونیستی است. در ادامه این نوشتار، مختصری به نحوه شکل گیری این رژیم در سرزمینهای فلسطینی اشاره خواهیم داشت. در پایان جنگ جهانی اول و فروپاشی امپراطوری عثمانی، قدرتهای بزرگ وقت، بریتانیا، فرانسه، روسیه و ایتالیا طبق توافق های محرمانه ای که ثمره آن قرار داد «سایکس – پیکو» بود، امپراطوری عثمانی را به مناطق تحت نفوذ خود تقسیم کردند. از سوی دیگر در همان زمان، مکاتباتی میان کمیساریای عالی بریتانیا و امیر مکه و شریف حسین، که نماینده اعراب به شمار می رفت، صورت پذیرفت. آنچه از این گفتگو استنتاج می گردد، این بود که نماینده بریتانیا خود را متعهد به رسمیت شناختن استقلال کشورهای عربی نمود مشروط بر اینکه، اعراب با بریتانیا علیه نماینده عثمانی متحد گردند. لئو پیسنکر که از بنیانگداران نهضت صهیونیسم است در زمان تشکیل اولین کنگره ملی یهودیان در شهر بال سوئیس، در کتاب خود با نام «آزادسازی خود» عنوان می دارد که: «اذیت و آزاد یهودیان تا زمانیکه آنان موفق به تشکیل وطنی خاص خود نشوند، ادامه خواهد داشت.» «قطعنامه کنگره یهود به صراحت، فلسطین را کشور آینده یهود اعلام نمود و تا سال 1914 یعنی شروع جنگ جهانی اول عده زیادی از یهودیان راه فلسطین را در پیش گرفتند.» ولی همزمان و به موازات این مذاکرات و توافقات، در تاریخ 2 نوامبر 1917 «سازمان صهیونیسم جهانی» توانست، اعلامیه مشهور بالفور را توسط بریتانیا در حمایت از تشکیل دولت یهودی در فلسطین صادر نماید. این اعلامیه از نظر دولت بریتانیا، پایه ای مناسب و سرآغاز پیدایش دولت ملی یهودیان در فلسطین بود و هر چند در اعلامیه بالفور حفظ و حراست از غیر یهودیان فلسطین نیز ذکر گردید. اما هدف اول که همان هدف اصلی یعنی تشکیل دولت یهود بود، مبنا قرار گرفت و به صفوف غیر یهودیان هیچگونه التفاتی صورت نپذیرفت. آن هم در شرایطی که بریتانیا از هیچ حقی در فلسطین برخوردار نبود. یکی از حقوقدانان آمریکایی اظهار داشته است: «مهمترین و مسلم ترین حقیقت راجع به فلسطین آن است که ، اعلامیه بالفور فی نفسه از نظر حقوقی بی اعتبار است زیرا بریتانیای کبیر نه حاکمیتی بر فلسطین داشت، نه منفعت ملکی در آن و نه هیچگونه صلاحیتی برای واگذاری آن. این اعلامیه صرفاً بیانیه ای است ناشی از اغراض دولت بریتانیا.» بریتانیا در زمان صدور اعلامیه بالفور، حاکمیتی بر منطقه مورد بحث فلسطین نداشته تا بتواند آنرا به قانون ملی یهود تبدیل نماید. در چنین شرایطی، نهاد قیومیت یا سرپرستی که با هدف احترام به حق ملتها در تعیین سرنوشت خود و ایجاد نوعی همگرایی میان نیازهای استعمار و ضرورت شناسایی حقوق ملتهای تحت استعمار از سوی دیگر بود، توسط میثاق جامعه ملل تدوین گردید. سیستم قیومیت که ملهم از این اصل اساسی حقوق بین الملل می باشد، شامل نصب دولتهایی بعنوان قیم، برای اداره امور این سرزمینها تا زمان کسب آمادگی برای استقلال کامل شد. تقسیم بندی ملل در این نهاد بر اساس میزان پیشرفت آنها به منظور رسیدن به استقلال و خودمختاری صورت پذیرفت. ماده 24 میثاق جامعه ملل که این سیستم را پیش بینی کرده بود، متشکل از 3 گروه از سرزمینهایی بود که می بایست تحت نظارت قیم قرار گیرد. این تقسیم بندی بر اساس درجه پیشرفت و رشد سیاسی مردم ساکن این سرزمینها تهیه شده بود. گروه اول که موضوع مورد بحث ماست، شامل سرزمینهای جدا شده از امپراطوری عثمانی می شد و در بردارنده سرزمینهایی بود که مردم ساکن آن به آنچنان درجه ای از رشد سیاسی رسیده بودند که می شد آنها را موقتاً بعنوان ملل مستقل به رسمیت شناخت. مشروط بر آنکه نظارت یک قیم را تا کسب آمادگی برای استقلال بپذیرند. «در سال 1931، انیستیتو حقوق بین الملل که یک گروه آکادمیک معتبر بود اعلام کرد که جامعه تحت قیومیت، از موضوعات حقوق بین الملل بوده است، این امر به آن معنی بود که چنان جامعه ای ظرفیت پذیرش حقوق و مسئولیتهایی را داشت.» این عبارت بدان معناست که جامعه ملل، این جوامع تحت قیومیت را بعنوان موضوعات حقوق بین الملل به رسمیت شناخته بود که از جمله این جوامع یکی هم فلسطین بود. بنابراین قیومیتی که جامعه ملل در مورد فلسطین اعمال نمود، از نوع سرپرستی گروه A بود که به بریتانیا در جولای 1922 واگذار گردید. ماهیت مقدمه سند قیومیت فلسطین که توسط جامعه ملل تدوین گردید، همان محتوای اعلامیه بالفور بود. اداره سرپرستی انگلیس در راستای تحقق خواست صیهونیسم و تاسیس کشوری یهودی جهت داده شد که بطور مداوم تحت فشار سازمانهای یهودی قرار گرفت. به گفته هنری کتان، یکی از جنبه های شگفت انگیز قیومیت انگلیس این است که شرایط آن توسط سازمانی بیگانه که خود دارای اهداف سیاسی نسبت به این سرزمین بود تعیین گردید. قیومیت نامه فلسطین با مجاز شمردن مهاجرت نامحدود یهودیان بیگانه به فلسطین و امکان تشکیل وطن ملی خود در آنجا، بصراحت در تناقض با ماده 22 میثاق بود که اصولاً برای اعطای استقلال سیاسی به مردمی چون مردم فلسطین وضع شده بود. عدم موفقیت دولت بریتانیا در اجرای وظایف نمایندگی در فلسطین، این دولت را بر آن داشت تا نقشه تقسیم این سرزمین را در دستور کار خود قرار دهد و آنرا جایگزین طرح تاسیس کشور دو ملیتی سازد. از اینرو کنفرانس ژانویه 1947 لندن را برگزار نمود اما شکست در این کنفرانس، بریتانیا را وادار ساخت تا از سازمان ملل متحد تقاضای مساعدت نماید. طرح تقسیم فلسطین در تاریخ 29 نوامبر 1947 با 33 رای موافق، 13 رای مخالف و 10 رای ممتنع طی قطعنامه شماره (II)A 181 به تصویب مجمع عمومی رسید و اراضی فلسطین به دو دولت مستقل که 5/56 درصد تحت کنترل یهودیان و 43 درصد تحت کنترل اعراب بود تقسیم گردید. سرزمین فلسطین که در سال 1945 پس از تصویب منشور ملل متحد مشمول مقررات بند یک از ماده 77 آن گردید، باید بر طبق بند 2 ماده 76 به استقلال می رسید. اما مجمع عمومی به جای اینکار، مبادرت به تقسیم سرزمینی نمود که مطابق مقرره بند یک ماده 80 نمی بایست وضعیت آن پیش از قرار گرفتن در نظام قیومیت، تحت کنترل و اداره بین المللی که اولین گام در جهت استقلال ملی آن بود، تغییر کند. «نقشه مجمع از نظر جغرافیایی سیاسی کاملاً اشتباه بود زیرا ، ضدیت شدیدی را میان دو جامعه یهودی و عربی بوجود می آورد. هر دو سرزمین بصورت پاره پاره با شکل نامنظم و مرزهای طولانی و پیچ و خم دار درآمده بود.» در ادامه مقرر گردید قیومیت انگلیس هر چه زودتر و حداکثر تا اول اوت 1948 پایان پذیرد و انگلستان تمام نیروهایش را از فلسطین خارج کند. این امر در وضعیتی صورت پذیرفت که نقشه پیشنهادی مجمع عمومی برای تقسیم فلسطین از نظر سیاسی هیچ امکانی برای موفقیت نداشت. در حالیکه جمعیت یهودیان ساکن فلسطین، تنها حدود 30 درصد کل جمعیت فلسطین را تشکیل می داد صاحب بیش از نیمی از اراضی فلسطینی گردیدند. یهودی ها علی رغم پذیرش ظاهری قطعنامه 181 مجمع عمومی (قطعنامه طرح تقسیم فلسطین) ، آماده انجام طرح هایی برای کنترل کامل فلسطین شدند. بن گورین که بعدها بعنوان اولین نخست وزیر اسرائیل انتخاب گردید، صراحتاً اعلام داشت که: «من طرح تقسیم را به منزله حل و فصل نهایی مساله فلسطین نمی دانم، طرح تقسیم را نابود کرده و تمام فلسطین را در اختیار خواهیم گرفت.»

نظرات (0)
امکان ثبت نظر جدید برای این مطلب وجود ندارد.